Η ομιλία του πρωθυπουργού στην έναρξη της 81ης Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης είχε τα χαρακτηριστικά των ομιλιών των προκατόχων του (αναδρομή στο παρελθόν, επιτεύγματα της κυβέρνησής του τον χρόνο που πέρασε, έργα που πρόκειται να τελειώσουν φέτος, το 2017 ή το 2020 και υποσχέσεις και προβλέψεις για τα επόμενα χρόνια).
Στην ομιλία του, όμως, αυτή υπήρχαν πολύ σοβαρές αποσιωπήσεις για τις πράξεις και παραλείψεις τόσο των προηγούμενων κυβερνήσεων όσο και των δικών του και υπερεκτιμήσεις τόσο για την πορεία της ελληνικής οικονομίας όσο και για το μέλλον της κυβέρνησής του. Οι κυριότερες από αυτές επισημαίνονται στο άρθρο αυτό.
Ι. ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕΙΣ
Τόσο στην ομιλία του στη ΔΕΘ όσο και σε προηγούμενες ο πρωθυπουργός αναφέρεται (σωστά) στις καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία και στην κοινωνία και στα δυσβάσταχτα βάρη που επισώρευσε στον λαό η εφαρμογή των μέτρων των δύο Μνημονίων που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις της πενταετίας 2009-2014. Παραδόξως, όμως, αποσιωπά τις ευθύνες των μονοκομματικών κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ της 35ετίας 1974-2009, για την εκτίναξη του δημόσιου χρέους στα 300 δισ. ευρώ το 2009, η αδυναμία εξυπηρέτησης του οποίου οδήγησε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά και τα δικά της λάθη, να υπογράψει το πρώτο Μνημόνιο το 2010.
Καταστροφικές, όμως επιπτώσεις και δυσβάσταχτα βάρη στον λαό επισώρευσαν και τα μέτρα του τρίτου Μνημονίου που υπέγραψε ο πρωθυπουργός και εφάρμοσε η κυβέρνησή του τους τελευταίους δώδεκα μήνες. Οι ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης για τα βάρη αυτά αποσιωπήθηκαν στην ομιλία του στη ΔΕΘ. Η κοινωνία, όμως, και η οικονομία τα υφίστανται.
Τα θετικά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση δεν αντιστάθμισαν τις επιπτώσεις των μέτρων του τρίτου Μνημονίου, γεγονός που αποτυπώνεται στη γενική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση που δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις.
Ενα από τα βάρη που επέβαλε η σημερινή κυβέρνηση στις πλάτες του λαού τόσο για το 2016 και θα επιβάλει και το 2017 είναι ο ΕΝΦΙΑ, ο πιο άδικος άμεσος φόρος για τους φτωχούς και ευνοϊκός για τους πλούσιους που εφάρμοσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Απόλυτη σιωπή τηρήθηκε για τη μη αντικατάστασή του ήδη από το 2015 από έναν προοδευτικό φόρο για τη συνολική ακίνητη περιουσία που είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ (ένας τέτοιος φόρος είναι ο «Φόρος Ακίνητης Περιουσίας» του 1982 που καταργήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου). Απλά εξαγγέλθηκε ότι αυτό θα γίνει το 2018.
ΙΙ. ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ
Η ομιλία του πρωθυπουργού χαρακτηριζόταν και από μια βεβαιότητα για τα όσα θα επιτευχθούν τα επόμενα τρία χρόνια σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη και την επίτευξη των στόχων για εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα που προβλέπει το τρίτο Μνημόνιο για το 2017 και 2018 καθώς και για τη μείωσή τους το 2019 και 2010.
Παρ’ όλο ότι θα ήταν ευχής έργο όλες αυτές οι προβλέψεις να πραγματοποιηθούν, η σκληρή πραγματικότητα κάθε άλλο παρά εγγυάται κάτι τέτοιο. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για υπερεκτιμήσεις για τους παρακάτω λόγους:
Μια από τις βασικές προϋποθέσεις για να υπάρξει, όχι βεβαιότητα, αλλά σημαντική πιθανότητα επίτευξής τους είναι η ουσιαστική ελάφρυνση του υπέρογκου και αυξανόμενου σε δισ. ευρώ δημόσιου χρέους. Με το να έχει αποκλειστεί από τους δανειστές οποιοδήποτε «κούρεμά» του, η όποια μικρή (όπως προέβλεψε ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης στις 13.9.16) ελάφρυνσή του δεν θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.
Ενας επιπλέον ανασχετικός παράγοντας για την ανάπτυξη στη χώρα μας είναι οι προβλεπόμενοι αναιμικοί ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας της Ε.Ε. ως συνόλου, με την οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η δική μας. Η μη επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης καθιστά προβληματική την επίτευξη των προβλεπόμενων πρωτογενών πλεονασμάτων.
Στην πιθανότητα μη επίτευξης των πλεονασμάτων αυτών ενισχύει το γεγονός ότι αυξάνονται συνεχώς οι ληξιπρόθεσμες οφειλές νοικοκυριών και επιχειρήσεων στο Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία καθώς και το συνεχιζόμενο ξεπούλημα κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα το κράτος με μια εφάπαξ είσπραξη να χάνει τα κέρδη των επόμενων ετών.
Με βάση τα παραπάνω και την εμπειρία των εκλογών της περιόδου 1974-2015, υπερεκτίμηση αποτελεί και η βεβαιότητα ότι οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν το 2019. Υπερεκτιμημένη είναι και η επίδραση που θα έχουν οι (πολύ σωστές) πρόσφατες διεθνείς πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στην εφαρμοζόμενη πολιτική από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.
Ενα χαρακτηριστικό της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων από το 1974 μέχρι και σήμερα είναι η μη εφαρμογή ενός συγκροτημένου μακροχρόνιου προγράμματος κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.
Αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι: η σωστή «ανάγνωση» της ελληνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς πραγματικότητας και η παραδοχή ότι είναι μνημονιακή κυβέρνηση και οι δυνατότητές της περιορισμένες. Με αυτά τα δεδομένα επιβάλλεται να καταρτίσει και να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας για την πενταετία 2017-2021, εν όψει μάλιστα της συμπλήρωσης 200 ετών από την Επανάσταση του 1821, στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός.
ΠΗΓΗ: efsyn.gr
