Παρουσίαση στο «Δίκτυο Αριστερών Δημοκρατών Θεσσαλονίκης», 04-02-2016
Π. Δημητρακάς, μέλος του Δικτύου Αριστερών Δημοκρατών
-Η πολιτική κατάσταση και η νέα πολιτική κρίση που διαφαίνεται.
-4 μήνες μετά τις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ δημοσκοπικά είναι δεύτερος ή ισοπαλία με τη Ν.Δ., εξαιτίας της εφαρμογής των εμπροσθοβαρών μέτρων του 3ου μνημονίου που δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα, για να οδηγηθούμε στην αξιολόγηση.
-Μετά την εκλογή του Κυρ. Μητσοτάκη, μια νέα κατάσταση εμφανίζεται. Η Ν.Δ. επιχειρεί την ιδεολογοπολιτική της ανασυγκρότηση ως εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, απεκδύοντας οποιαδήποτε ευθύνη για μείζονα ζητήματα, ασφαλιστικό, πελατειακό κράτος Δημόσια Διοίκηση, Media και επιρρίπτοντας αποκλειστικά την ευθύνη στον 1 χρόνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αγνοώντας την θετική ψήφο της στο 3ο μνημόνιο και χωρίς να καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις. Αντίστοιχη με παραλλαγές είναι και η στάση ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙΟΥ.
-Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ απεδέχθη την πρόκληση, ανέβασε τις αντιδεξιές κορώνες και ένας νέος δικομματισμός αναδύεται, που πιέζει τα ενδιάμεσα κεντρώα κόμματα, όπου εκδηλώνονται πρωτοβουλίες ενοποίησης σ’ ένα νέο σοσιαλδημοκρατικό χώρο, πρόταση της κ. Γεννηματά. Ανταποκρίνεται θετικά το κόμμα του Γ. Παπανδρέου, μέρος του Ποταμιού ενώ ανθίσταται ο κ. Θεοδωράκης.
-Η επαναφορά του νέου δικομματισμού, του λεγόμενου και μικρού, λόγω του ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ βρίσκουν θετική υποστήριξη μόνο του 40% , αναπαραγάγει ψευδείς αντιθέσεις, απομακρύνει την ανάγκη για κυβερνήσεις συνεργασίας και συνεννόησης των πολιτικών κομμάτων, που στη παρούσα φάση είναι αναγκαία για την έξοδο από την κρίση.
-Πρώτο «κόμμα» είναι το 40% που δεν είναι με κανέναν. Υπάρχει αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στα μάτια των πολιτών. Η οργή με την έλλειψη ελπίδας συνυπάρχουν. Η απογοήτευση είναι έκδηλη και σ’ αυτήν συνετέλεσαν και οι αντινομίες και η ανακολουθία της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.
-Στην επέτειο για τον ένα χρόνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, δύο μεγάλα λάθη δεσπόζουν στην πολιτική του. Οι εξωπραγματικοί στόχοι και ο τυχοδιωκτισμός με τον οποίο διεξήγαγε την διαπραγμάτευση μέχρι και το δημοψήφισμα με τα γνωστά αρνητικά αποτελέσματα, και η επιλογή του, το τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε, να το εφαρμόσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που είχε συγκροτηθεί στην πρώτη φάση σε αντιμνημονιακή βάση, ενώ πλέον είχε αρθεί το δίπολο μνημόνιο – αντιμνημόνιο.
-Δεν επιδίωξε να κάνει κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας, αξιοποιώντας το γεγονός, ότι το είχαν ψηφίσει τα κόμματα του μεσαίου χώρου και η Ν.Δ.
-Η Χώρα χρειάζεται μία καινούργια αρχή.
-Δεν μπορεί να την φέρει η Ν.Δ. επειδή εκλέχθηκε ο Κυρ. Μητσοτάκης πρόεδρος. Η πολιτική της παρένθεσης είναι πολιτική παλινόρθωσης.
-Δεν μπορεί να την εκφράσει ούτε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, γιατί εμπεριέχει τις αντινομίες και την ανακολουθία που περιγράψαμε. Δηλαδή μόνο εκείνοι που ήταν μονοσήμαντα αντιμνημονιακοί, μπορούν να εφαρμόσουν το τρίτο μνημόνιο. Δεν λύνεται το πρόβλημα ούτε με ανασχηματισμό.
-Δεν χρειάζεται ανατροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να φέρει τη χώρα σε μια κατάσταση χωρίς επιστροφή, ούτε οι εκλογές και μάλιστα με τον υπάρχοντα εκλογικό νόμο που δίνει κυβερνήσεις μειοψηφίας.
-Η χώρα εισέρχεται σε μια πολιτική κρίση στην οποία πρέπει να δοθεί διέξοδος.
-Η χώρα χρειάζονταν και χρειάζεται κυβερνήσεις συνεργασίας σε προοδευτική προγραμματική βάση, εντός των περιορισμών της έκτακτης κατάστασης που διάγει, από την παρούσα βουλή.
-Χρειάζεται να γίνει ένας συμβιβασμός και αυτό αφορά κύρια τον κ. Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ, όσο και τα άλλα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ.
-Ο κ. Τσίπρας πρέπει να κατανοήσει ότι δεν είναι κυρίαρχος του παιχνιδιού, σε μόλις 4 μήνες από τις εκλογές, είναι αμφίβολο αν είναι πρώτο κόμμα με το 20% , που του δίνουν οι μετρήσεις.
-Απ’ την άλλη τα κόμματα που δηλώνουν, ότι τους χωρίζει άβυσσο με την δεξιά (ΠΑΣΟΚ), ή δηλώνουν ριζοσπαστικό κέντρο (ΠΟΤΑΜΙ), μη νομίζουν ότι μπορούν να πάρουν κάποια ρεβάνς. Η αξιοπιστία και αυτών είναι στο ναδίρ. Μία επιλογή έχουν, να συμβάλλουν σε κυβέρνηση συνεργασίας και συνεννόησης προς όφελος της χώρας και της κοινωνίας.
-Η κυβέρνηση των σοσιαλιστών στην Πορτογαλία συστάθηκε με την στήριξη του ΚΚ και του μπλόκου. Γιατί στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει αυτό;
Το μνημόνιο και η 1η αξιολόγηση
Η επικείμενη αξιολόγηση αφορά στο: Ασφαλιστικό, ώστε να καταστεί βιώσιμο μεσοπρόθεσμα, τα κόκκινα δάνεια της πρώτης κατοικίας και των Μικρομεσσαίων Επιχειρήσεων, το νέο υπερταμείο κρατικοποιήσεων και το ενεργειακό, Τα εργασιακά, το δημοσιονομικό κενό του 2016, που έχει σχέση με το φορολογικό νομοσχέδιο και τις περικοπές του δημοσίου καθώς και το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2017-2018. Όλα αυτά καθορίζουν την πορεία της χώρας.
-Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης είναι απαραίτητη για την εκροή των δόσεων, την σηματοδότηση σταθεροποίησης της οικονομίας στις αγορές και τις επενδύσεις, την έναρξη της διαπραγμάτευσης για την ρύθμιση του χρέους και την αποκατάσταση φθηνής χρηματοδότησης από την ΕΚΤ , ώστε να γυρίσει η χώρα σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης το Β’ εξάμηνο του 2016, εκτίμηση που συμμερίζονται, η τράπεζα της Ελλάδος, η ΕΚΤ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί. Γι’ αυτό η κυβέρνηση επείγεται να κλείσει τα παραπάνω προαπαιτούμενα.
-Δεν χωρά καμία αμφιβολία, ότι ο τρόπος που πολιτεύτηκε η κυβέρνηση μέχρι το δημοψήφισμα, πρόσθεσε νέα βάρη στην οικονομία και κατά συνέπεια στην κοινωνία,. Όμως αξίζει να σημειώσουμε ότι δεν επαληθεύτηκαν οι Κασσάνδρες της καταστροφολογίας. Προέβλεπαν ύφεση από 6% έως 3% το 2015, και η ύφεση κλείνει 0,7% περίπου και χωρίς πρωτογενές έλλειμμα.
-Τι κάνουν αξιωματική αντιπολίτευση, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ; Ενώ υπερψήφισαν το 3ο μνημόνιο αρνούνται πλήρως την εφαρμογή του, το φορτώνουν αποκλειστικά στον κ. Τσίπρα και δεν καταθέτουν προτάσεις. Ένας νέος λαϊκισμός και δημαγωγία αναδύεται τούτη τη φορά και από αυτούς.
-Η χώρα δεν έχει κανένα άλλο δρόμο ύστερα από 7 χρόνια σε κρίση και 6 χρόνια σε μνημόνια, παρά πλέον την εφαρμογή του 3ου μνημονίου. Είναι άλλης τάξης πρόβλημα η εξειδίκευση των πολιτικών στις οποίες καλούνται να καταθέσουν προτάσεις. Η αντιπολίτευση δεν δικαιούται να διακυβεύει το μέλλον της χώρας, εν ονόματι της φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ και την επαναφορά της στην κυβέρνηση, ούτε δικαιούται να πράττει τα ίδια, για τα οποία τον κατήγγελλε.
Κριτική στις κινητοποιήσεις με προεξάρχοντες τους αγρότες
-Τίθεται ένα μείζον ερώτημα, γιατί η Ελλάδα μπήκε πρώτη στα μνημόνια και ενώ εξήλθαν όλες οι χώρες, πρόσφατα η Κύπρος, εμείς δεν έχουμε βγει και τελούμε ακόμη υπό αμφιβολία για την έξοδό μας;
-Η απάντηση σαφώς είναι πολυπαραγοντική, αλλά αν δοκιμαστεί να απαντηθεί, θα αναδείξει το στρεβλό πολιτικό σύστημα , το πελατειακό κράτος, την σαθρή οικονομική βάση, την φοροδιαφυγή και φοροκλοπή, την ανομία, την στρέβλωση της συνείδησης της κοινωνίας και ότι όλα αυτά εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα.
-Η ευθύνη του πολιτικού συστήματος, κομμάτων, media και συνδικαλιστικών ηγεσιών για την στρεβλή αντίληψη της κατάστασης είναι μεγάλη. Όλοι αυτοί αντί να παίζουν έναν παιδαγωγικό ρόλο, παίζουν τις περισσότερες φορές ένα δημαγωγικό ρόλο. Η αλήθεια δυστυχώς δεν έχει ειπωθεί ακόμα. Οπωσδήποτε χρειάζεται μία νέα αρχή.
-Δεν μπορεί φυσικά να αντιτεθείς γενικά στις κινητοποιήσεις των διαφορών κοινωνικών ομάδων, που έχουν υποστεί πράγματι τις μεγαλύτερες συνέπειες απ’ όλες τις χώρες του μνημονίου. Όμως αυτές πρέπει να κριθούν με βάση τα αιτήματα που προβάλουν.
-Τις περισσότερες φορές τα αιτήματα είναι εκτός κατάστασης, αγνοείται ότι η χώρα είναι χρεοκοπημένη και έχει περιορισμούς από τους δανειστές και τίθενται ωσάν η χώρα να βρίσκεται σε κανονικότητα και ότι λεφτά υπάρχουν.
-Οι αγώνες έχουν έντονα συντεχνιακά αιτήματα έως αντικοινωνικά. Η κοινωνία είναι αποπροσανατολισμένη και κατακερματισμένη.
Παραδείγματα:
Φορολογία Αγροτών εισοδήματα 2014. Το σύνολο των δηλώσεων είναι 431.790. Οι 236.627, 54,75% δηλώνουν ετήσιο εισόδημα έως 1000€: 12 = 83,33€ μηνιαίως το μάξιμουμ.
Οι 128.764, 29,25% δηλώνουν ετήσιο εισόδημα από 1000 € έως 5000€ :12 = 250€ μηνιαίως κατά μέσον όρο. Δηλαδή το σύνολο των 2 κατηγοριών 365.391, 84% εμφανίζουν εισόδημα έως και 5000 €
Οι 36.413, 8,4% δηλώνουν ετήσιο εισόδημα από 5000€ έως 10000€. 7500:12 = 625€ μηνιαίως κατά μέσο όρο. Δηλαδή μέχρι τώρα σύνολο των 3 παραπάνω κατηγοριών 401.804, 92,4% εμφανίζουν εισόδημα έως και 10.000€. Πρακτικά το 84% εμφανίζει εισόδημα που καλύπτει μόνο το καύσιμο των αγροτικών μηχανημάτων και του ιδιωτικού του αυτοκινήτου. Αν τα εισοδήματα αυτά ήταν πραγματικά, επειδή τα δηλώνουν επί δεκαετίας θα ήταν όλοι νεκροί.
Οι μισοί ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ δεν πληρώνουν ασφάλιστρα. Η επιδότηση των συντάξεων του ΟΓΑ και επιδομάτων από το κράτος φτάνει το 90% και μόνο το 10% καλύπτεται από τα ασφάλιστρα.
Άρα τι ακριβώς θέλουν οι αγρότες; Κατ’ ουσίαν να μην φορολογούνται και να μην πληρώνουν ασφάλιστρα και αυτές τις παροχές να τις φορτωθούν άλλα κοινωνικά στρώματα. Αυτό το διεκδικούν με το πνίξιμο της χώρας, καταλαμβάνοντας λιμάνια, τελωνεία, αεροδρόμια και τους βασικούς κόμβους μεταφορών, επιφέροντας σημαντικές συνέπειες σε άλλα στρώματα και στην οικονομία.
Φορολογία Ελεύθερων Επαγγελματιών εισοδήματα 2014 Το σύνολο των δηλώσεων είναι 495.019. Οι 288.782 , 58% εμφανίζουν εισόδημα έως 5.000 €
Οι 78.640, 15,75% εμφανίζουν εισόδημα από 5.000€ έως 10.000 €. Σύνολο αυτών των δύο κατηγοριών 74% .
Οι 40.151 , 8% εμφανίζουν εισόδημα από 10.000€ – 15.000€ . Υπάρχει φοροδιαφυγή σημαντικά μικρότερη από εκείνη των αγροτών.
Μύθος λοιπόν είναι ότι φοροδιαφεύγουν μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις. Είναι ανάγκη να μεταρρυθμιστεί το ασφαλιστικό σύστημα για να καταστεί μεσοπρόθεσμα βιώσιμο, καθώς και το φορολογικό με κατεύθυνση της μείωσης της φοροδιαφυγής για την επιβίωση της χώρας.
-Οι συμβολαιογράφοι κήρυξαν 7ήμερη αποχή, το πιο προστατευόμενο και επικερδές επάγγελμα, οι οποίοι με μια ανακοίνωση θράσους δηλώνουν ότι «πένονται»
-Ο ιδιωτικός τομέας απασχολεί τώρα 1.700.000 και παρήγαγε κατά την κρίση 700.000 άνεργους. Ο δημόσιος τομέας απασχολεί πάνω από 500.000 και παρήγαγε πρόωρους συνταξιούχους, αλλά όχι απολυμένους. ΟΙ δε μισθοί του δημοσίου είναι μεγαλύτεροι από τον ιδιωτικό τομέα. Και όμως εμείς ως κοινωνία μιλάμε κατά 80% για τους δημόσιους υπάλληλους, επειδή κινητοποιούνται εκ του ασφαλούς και όχι για τον ιδιωτικό τομέα.
-Οι ηγεσίες των κινητοποιήσεων και οι πρωτοστατούντες είναι αρκετές φορές οι βολεμένοι, οι μεγαλοδικηγόροι ηγούνται για τους ασκούμενους ή νέους δικηγόρους, που είτε δεν τους πληρώνουν, είτε του δίνουν 400€. ΟΙ μεγαλογιατροί ιδιώτες δήθεν από αλληλεγγύη στους νέους συναδέλφους γιατρούς και στους αγρότες ηγούνται τα μεγάλα τρακτέρ και οι κούρσες.
-Το κράτος και η κυβέρνηση δεν μπορεί να βάλει καμία τάξη σε αυτές τις μεταμφιέσεις, όσο και αν λέει ότι θέλει να κάνει ένα δίκαιο ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα με κρατήσεις ανάλογα με τα εισοδήματα των πολιτών, διότι δεν έχει εξασφαλίσει να γνωρίζει τα πραγματικά τους εισοδήματα. Με μαύρη οικονομία και μαύρη εργασία που κυμαίνεται στο 30% και την φοροδιαφυγή, πως είναι δυνατό να το εξασφαλίσει αυτό, με τα τεκμήρια ; Για τους αγρότες τα ασφάλιστρα θα υπολογιστούν επί των δηλωθέντων εισοδημάτων ή επί των τεκμαρτών ;
Σαφώς προκύπτει η ανάγκη μεταρρυθμίσεων και στο κράτος και στο πολιτικό σύστημα και η διαμόρφωση των εργαλείων για να επιτευχθούν, τα οποία δυστυχώς ακόμα δεν υπάρχουν. Αλλά μεταρρύθμιση χρειάζεται και η συνείδηση του πολίτη όσον αφορά την πρόσληψη της πραγματικότητας και τις υποχρεώσεις του. Στη χώρα μας ευδοκιμεί η «πατέντα», ότι μπορεί να είσαι υπερπατριώτης χωρίς να είσαι υπεύθυνος πολίτης.
Η μάχη για τα ιδιωτικά Μedia
-H ρύθμιση της λειτουργίας τους, τα οποία είναι βασικός πυλώνας του πολιτικού συστήματος, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως διαδικαστικό ζήτημα. Δεν μπορεί να κρυφτεί η συμβολή τους στις παθογένειες του πολιτικού συστήματος και της διαμόρφωσης στρεβλής αντίληψης της πραγματικότητας, με την επιλεκτική πληροφόρηση και παραπληροφόρηση των πολιτών. Η αντίδραση του παλιού πολιτικού συστήματος και των μιντιοκρατών, με καταγγελίες περί χειραγώγησης της ελευθεροτυπίας, περί χούντας, αξιοποιώντας τους ερασιτεχνισμούς του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να κρύψει την προσπάθειά τους για παραμονή του παθογενούς καθεστώτος που ετύγχαναν.
H κρίση της ΕΕ και της Ευρωζώνης και οι ανακατατάξεις ισχύος στη ΝΑ Ευρώπη , τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή
-Βρίσκεται η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη σε κρίση; Σαφέστατα ναι. Η Ευρώπη είναι διχασμένη. Διέπεται η Ε.Ε. πρακτικά από την αρχή της Δημοκρατίας , της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής; Πλήρως αμφίβολο.
-Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας με αστυνομικά μόνο μέτρα είναι προβληματική. Οι συνεννοήσεις και οι συμφωνίες για την αντιμετώπισή του ISIS είναι σε θετική κατεύθυνση, καθώς και οι προσπάθειες ειρήνευσης για το σταμάτημα του πολέμου και της αιματοχυσίας στην Συρία και στη Μέση Ανατολή .
-Οι συμφωνίες με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο για την αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο είναι σημαντικές. Όμως η Ευρώπη δεν έχει μια ενιαία εξωτερική πολιτική αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων και κινδυνεύουν αυτές οι προσπάθειες εξαιτίας των διαφορετικών προσεγγίσεων, που απορρέουν από τα διαφορετικά εθνικοκρατικά συμφέροντα που δεν συντέθηκαν, να συμβάλλουν στην αποτυχία των εγχειρήματων .
-Είναι λύση του προσφυγικού , τα κράτη μέλη να υψώνουν περιορισμούς, το καθένα από μόνο του αναιρώντας την συνθήκη Σέγγεν;
-Eίναι δυνατόν να υπόκειται η Ελλάδα, όχι τις πιέσεις για την εφαρμογή των συμφωνημένων που μας αναλογούν και πρέπει να υλοποιηθούν, αλλά απειλές για ντε φάκτο έξοδο της από την συνθήκη, λες και η Ελλάδα είναι ο παραγωγός της προσφυγικής κρίσης, ενώ έχει το μεγαλύτερο βάρος εισόδου προσφύγων και μάλιστα χωρίς ηθική και οικονομική αλληλεγγύη;
-Ενδιαφέρει κανένα η κοινωνική συνοχή των κρατών μελών και του συνόλου της Ευρώπης , βασική αρχή ίδρυσης της; Μπορεί να συνεχίζεται η πολιτική λιτότητας που την διαρίχνει και διευρύνει τις ανισότητες;
-Υπάρχει δημοκρατία και διαφάνεια με τον τρόπο που λειτουργεί το Eurogroup, χωρίς καμιά θεσμοθέτηση και με την άτυπη κυριαρχία της ομάδας της Γερμανίας ;
-Eίναι δυνατό για την διατλαντική σύμβαση εμπορίου, κανείς να μη γνωρίζει τίποτα;
-Είναι δυνατό η Γερμανία να κάνει 2 ενεργειακούς αγωγούς σε συμφωνία με τη Ρωσία στο Βορρά, αλλά η Ελλάδα δεν δύναται ούτε να συνομιλεί για αντίστοιχο αγωγό στον Νότο;
-Είναι δυνατό η Γαλλία να έχει εξαίρεση για το έλλειμμα στους προϋπολογισμούς της, ενώ η Ιταλία και άλλες χώρες όχι;
-Το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με την Ε.Ε. και θέτει θέματα οπισθοδρόμησης των πολιτικών της, με την απειλή του BREXIT .
-Όλα αυτά συνθέτουν την κρίση και τον κίνδυνο αντίστροφης πορείας από την θεσμική ενοποίηση. Βεβαίως η κατάληξη είναι άδηλη και η ιστορία πορεύεται μέσα από αντινομίες που δεν μπορούμε να προβλέψουμε, όμως οφείλουμε να αντιδράσουμε στην οπισθοδρόμηση.
